Podwozie pick‑upa jest zazwyczaj aerodynamicznym koszmarem. W jaki sposób zespoły projektowe i inżynieryjne firmy Ford podeszły do zadania poprawy aerodynamiki nowego elektrycznego pick‑upa klasy średniej? Współpracując z ekspertami, którzy wcześniej opracowywali rozwiązania dla Formuły 1, przeprojektowali konstrukcję podwozia tak, by skierować strumień z przednich opon wprost na tylne, skutecznie zmniejszając ich opór.

W Formule 1 opór powietrza jest albo największym sprzymierzeńcem, albo najtrudniejszym przeciwnikiem. Kiedy gonisz milisekundy na okrążeniu, liczy się każda krzywizna i każdy milimetr. Ta sama pasja pomogła zwiększyć aerodynamiczną skuteczność nowego elektrycznego pick‑upa klasy średniej o ponad 15% w porównaniu z innymi modelami, dostępnymi obecnie na rynku, co ostatecznie przełoży się na większy zasięg i niższe koszty eksploatacji. 

Co ciekawe, w procesie badawczo‑rozwojowym zastosowano metodę „szybka przegrana, szybka poprawa”, stosowaną w Formule 1. Wykorzystano tunel aerodynamiczny jako narzędzie na etapie badawczo-rozwojowym, gdy projektanci dopiero zaczynali przelewać swoje pomysły na papier, działając z taką samą determinacją, jak ekipa pit-stopu podczas wyścigu. W tym celu stworzono modułową konstrukcję pojazdu testowego, zbliżoną do klocków Lego. Umożliwiło to wymianę w ciągu zaledwie kilku minut części drukowanych i obrabianych w 3D, takich jak osłony podwozia, elementy przedniego pasa, czy zawieszenie. Przetestowano tysiące komponentów drukowanych w technice 3D, w tym różne wersje zawieszenia i jednostek napędowych, które nie istniały jeszcze jako funkcjonujące prototypy. Na ruchomym torze/bieżni o grubości 1,2 mm, dostosowanym do rozmiarów samochodu i prędkości powietrza wynoszącej 140 km/h, zmierzono siły oporu powietrza, działające na bryłę pojazdu w pionie, wzdłuż i poprzecznie, badając ich wartości po zastosowaniu różnych elementów konstrukcyjnych.

To szybkie tempo pozwoliło cały czas kontrolować realizację celów zespołu, związanych z poprawą wydajności – wskaźników, które wpływają bezpośrednio na wykorzystanie skuteczności aerodynamicznej do podniesienia zmniejszenia zużycia energii z akumulatora i szacowany zasięg. Pomogło to również zebrać dane, potrzebne do ulepszenia możliwości symulacyjnych i udoskonalenie zdolności przewidywania w zakresie obliczeniowej dynamiki płynów. Opracowano też nowoczesne systemy przepływu danych i niestandardowe wizualizacje, dzięki czemu zespół zajmujący się aerodynamiką uzyskał płynny przepływ informacji.